Z okazji dnia kobiet pomyślałam, że warto poświęcić parę słów kobietom z zespołem Downa. Kobiety z zD nie mają łatwego życia. Jednak tak jak na przestrzeni wieków zmieniała się kobieta i jej rola  w społeczeństwie tak dzięki wczesnej i kompleksowej stymulacji prawidłowego rozwoju zmienia się również kobieta z zD. Oczywiście możliwości rozwoju zarówno intelektualnego jak i fizycznego osób z zespołem Downa zależą od genetycznego obciążenia, ale też w dużym stopniu od odpowiedniej stymulacji i terapii od najwcześniejszych lat.

Współczesna młoda kobieta z zespołem Downa jest bardziej świadoma, zadbana, zna swoją wartość, realizuje swoje pasje. Jak każda kobieta marzy o bliskości, o miłości, związku, a nawet o rodzicielstwie. W wielu krajach na świecie kobiety z zD wychodzą z cienia,  stają się coraz bardziej samodzielne, żyją we własnych mieszkaniach, potrafią same decydować o swoim życiu, realizują swoje plany, tak jak Noelia Garella z Argentyny, która pracuje jako nauczycielka w przedszkolu. Coraz częściej też pojawiają się w mediach, a nawet robią karierę. Przykładem są dwie modelki: Madeline Stuart z Australii i Katie Meade, która reklamuje kosmetyki do włosów marki Beauty&PinUps. Zawierają również małżeństwa tak jak Monica i David ze Stanów Zjednoczonych, czy Nitsan i Sagi z Izraela, lub też wybierają życie zakonne. We Francji zakon kontemplacyjny „Małe siostry uczennice Baranka”, który prowadzą siostry pełnosprawne otworzył drzwi kobietom z zD czującym powołanie do życia religijnego. Wydaje mi się, że w Polsce  kobietom z zD jest o wiele trudniej, ponieważ osoby z zespołem Downa  po osiągnięciu pełnoletności są zazwyczaj skazane na pełne uzależnienie od swoich opiekunów. W Europie Zachodniej pomoc socjalna dla osób niepełnosprawnych czy to fizycznie, czy intelektualnie, jest zupełnie na innym poziomie i osoby te normalnie funkcjonują w społeczeństwie, a w Polsce, takie osoby kończą szkoły i nie ma dla nich zajęcia. Choć posiadają duży potencjał to nie mogą się rozwijać i pracować. Co do zawierania małżeństw – 6 września 2012 roku Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych została ratyfikowana przez Polskę. Artykuł 23 Poszanowanie domu i rodziny brzmi: „Państwa Strony podejmą efektywne i odpowiednie środki w celu likwidacji dyskryminacji osób niepełnosprawnych we wszystkich sprawach dotyczących małżeństwa, rodziny, rodzicielstwa i związków, na zasadzie równości z innymi osobami, w taki sposób, aby zapewnić uznanie prawa wszystkich osób niepełnosprawnych, które są w odpowiednim do zawarcia małżeństwa wieku, do zawarcia małżeństwa i do założenia rodziny, na podstawie swobodnie wyrażonej i pełnej zgody przyszłych małżonków”. Oznacza to, że dwie osoby z zespołem Downa pragnące zawrzeć związek małżeński mogą to zrobić. Otóż w Polsce nie jest to do końca pewne, bowiem ratyfikując Konwencję Polska zgłosiła zastrzeżenie właśnie do artykułu 23.

Z okazji dnia kobiet życzę więc wszystkim Paniom z dodatkowym chromosomem 21 aby miały szansę realizować swoje plany i marzenia.

Dodaj komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *

clear formPost comment